B U H A Y

May mga bagay na nagpapasaya saten ngunit madali nating malimutan meron namang nagpapasaya saten subalit di natin makalimutan at tuwing naalala natin ang mga ito ngumingiti parin tayo at nararandaman ang kahalintulad na ligaya dahil sa isang bagay, dahil kasama natin ang nag iisang taong mahal naten at mahal tayo, at walang ibang makakagawa nuon kundi siya lang kahit milyong tao pa ang dumaan at makilala naten sa buhay naten.

"Hindi nagpapahiram ng tunay na ligaya ang panahon, tayo ang hahanap at gagawa ng ating kaligayahan."

Huwag mong sayangin ang apat na pu’t apat na oras na meron ka sa isang araw, ang pagpapala ay hindi kailangan malaki, minsan kapag pinagsama-sama mo ang maliliit na bagay na bigay ng Diyos makikita mo na wala ng dahilan para malungkot ka, matakot at mawalan ng pag-asa.

Mabilis lumipas ang panahon, kaya punuin mo ng mga magagandang alaala ang bawat pagkakataon. Upang pagsapit ng dapit silim ng buhay, makikita mo na oo bagamat maikli ang buhay subalit naging mahaba at makabuluhan ito dahil nag uumapaw sa magagandang karanasan at alaala.

"Sa dako pa duon ng buhay dapat nakangiti kang aalalahanin ang buhay dahil pinunlan mo ito ng ngiti at saya kasama ng mga taong nagmamahal sayo at taong mahal ka."

I M M U R T A L

Mura pa lamang ako’y nakagiliwan na’y salita

Tahana’y bagong mundo’t bansag sa aki’y makabagong makata

Hindi ko taglay ang sinaunang mga diwa

Istilo ni Rizal, tayutay ni Balagtas, mahagway na talino ni Solomon ay di magaya

Subalit ito ang mundo ko ngayon, pilit inilalarawan sa malinaw na papel

At maliwanag na pinsel

Nasa’y maging liwanag ng gamu-gamo at yungyungan ng pusong may hilahil

Hindi ako katulad ng ibang makatang musa’y yama’t negosyo’y muni

Kaya’t diwa’y dagling nakikitil

Mata ko’y dilat, kamao’y nababad sa dugo ng mga radikal

Suya sa tulang pampantasya at sa katotohana’y nasandal

Baliw ako na sa salita’y aliw dahil isipa’y madals magawi sa di pangkaraniwang dako

Tula ko’y salakot sa nakaluluoy na init at pangnan kung tag-ani kung babasa’y didiliing may puso

Nandito ako sa banat na papel, nagbabadha’t lumlaban na titik ang pantalo

Ako ito’t dito na magalalaho

Habambuhay na hahabi ng diwa ng may maipang tapis itong nanasang hubo

Kung ako’y manaw man, obra’y di magtugot sa pagyakag ng kamalayan

Katawa’s uuri’t dina mamalas subalit tula ko’y nakatighaw

At mananatili habambuhay

Kamataya’y hindi naging sagwil upang manatiling buhay

Sapagkat sa isip ng tao’y nananatiling pinagbubulayan

Lumipas man ang daang taon

Hanggat may mangmang at pantas na babasa ng aking tula

Ay mananatili akong makatang may karangalan

Pasasalamat kay DN para sa larawan.